سفارش تبلیغ
واحد طراحی
واحد طراحی
سفارش تبلیغ
واحد طراحی
واحد طراحی
پیروزی بزرگ مقاومت در یمن نخستوزیر برکنار شد رئیسجمهور یمن سرانج
رئیس‌جمهور یمن سرانجام بنا به درخواست انقلابیون الحوثی نخست‌وزیر را برکنار کرد.


انقلابیون یمنی با اصرار به خواسته‌ها و اهداف خود دیروز ثمره مقاومت را برداشت کردند.
 زمانی که «محمد باسندوه» نخست‌وزیر یمن پای تصمیم کابینه مبنی بر حذف یارانه سوخت را امضا کرد شاید حتی به ذهنش نیز خطور نمی‌کرد که روزی این امضاء باعث سرنگونی دولت وی شود. باسندوه تصمیم خطرناکی اتخاذ کرده بود چرا که اکثریت مردم یمن روستائیانی هستند که تنها منبع درآمدشان کشاورزی و دامداری است.
حذف یارانه سوخت، این قشر از جامعه را نابود می‌کند. بنابراین زمانی که الحوثی‌ها به نمایندگی از این قشر به خیابان‌ها آمدند رؤسای قبایل و افسران و نظامیان زیادی به آنها پیوستند.
 نتیجه این اعتراض‌ها دیروز به بار نشست و عبد ربه منصور هادی رئیس‌جمهور یمن دولت باسندوه را برکنار و وعده داد ظرف یک هفته آینده دولت جدید تشکیل شود.
 به گزارش باشگاه خبرنگاران به نقل از المیادین رئیس‌جمهور یمن علاوه بر برکناری دولت صنعا وعده بازنگری درباره قیمت مشتقات نفتی را نیز داده است. خبرگزاری ایسنا نیز اعلام کرده که عبد ربه منصور هادی تصمیم خود در مورد برکناری دولت را در جریان نشست دیروز با دولت و نمایندگان احزاب مختلف اتخاذ کرد.
بلافاصله پس از اعلام این خبر الحوثی ها نسبت به این تصمیم واکنش نشان دادند. به گزارش خبرگزاری فارس مقامات الحوثی اعلام کردند که طرح ابتکاری رئیس‌جمهور یمن را رد می‌کنند زیرا این طرح نادیده گرفتن مطالبات انقلابیون است. 
اگرچه رئیس‌جمهور یمن دولت ناکارآمد و فاسد این کشور را برکنار و وعده کاهش 30 درصدی قیمت سوخت و تشکل دولت جدید را داد اما در مقابل، حق انتخاب وزرای دفاع، کشور، خارجه و دارایی در دولت جدید را برای خود محفوظ داشت که این امر با مخالفت الحوثی‌ها مواجه شده است. 
«فارس السقاف» مشاور رئیس‌جمهور یمن با اشاره به این نگرانی الحوثی‌ها تاکید کرد که پیشنهاد گفت‌وگوهای ملی در یمن تمامی مطالبات الحوثی‌ها را در برمی‌گیرد. از روز دوشنبه در پی فراخوان عبدالملک الحوثی رهبر الحوثی‌ها برای تجمع در میدان تغییر صنعا پایتخت کشور اوضاع به کلی برگشت.
پس از سخنرانی عبدالملک الحوثی در شب یکشنبه مبنی بر اجرای نافرمانی مدنی و تجمع در میدان تغییر، هزاران نفر به جمعیت حاضر در این میدان پیوستند. 
تشدید اعتراض‌ها باعث شد که کمیته ریاست‌جمهوری مذاکرات با الحوثی‌ها را از سر بگیرد.
انقلابیون و از جمله الحوثی‌ها تاکید دارند که ساختار دولت جدید باید بر اساس بندهای توافق نهایی در کنفرانس گفت‌وگوهای ملی باشد و تمام گروه‌های سیاسی در تشکیل دولت جدید نقش داشته باشند و دولت در انحصار یک یا دو حزب همسو نباشد.الحوثی‌ها همچنین خواستار بازنگری در تصمیم حذف یارانه سوخت هستند. 
رئیس‌جمهور یمن همچنین از جنبش انصار‌الله خواسته است تا در دولت آینده مشارکت کند.
تاکید بر ادامه اعتراض‌ها
در واکنش به اقدامات رئیس‌جمهور یمن در مورد برکناری دولت باسندوه و پیشنهاد مشارکت در دولت جدید، محمد عبد‌السلام سخنگوی جنبش انصار‌الله اعلام کرد نه تنها مخالف این تصمیمات رئیس‌جمهور یمن است بلکه فشارها تا یکسره شدن کار ادامه خواهد یافت و اقدام دولت یمن، تلاشی برای دور زدن انقلاب و خواسته‌های مردم این کشور است. وی تاکید کرد که طرح تشدید مرحله سوم تظاهرات و اجرایی کردن آن‌ بیش از یک هفته طول نخواهد کشید و مانعی در طولانی شدن این روند وجود ندارد... ما تشدید فشار را ادامه می‌دهیم اما با روندی شدیدتر از قبل تا این که دولت یمن به تمام خواسته‌های عادلانه مردم تن بدهد.
وی همچنین تاکید کرد اقدام کمیته ریاست‌جمهوری در برکناری دولت به الحوثی‌ها ارتباطی ندارد و الحوثی‌ها با آن موافق نیستند.

+ نوشته شـــده در چهارشنبه 93/6/12ساعــت 9:36 صبح تــوسط عباس | نظر
داستان هشتاد روز دلهره آور شهر آمرلی بابدترین شرایط انسانی روب

شهر آمرلی با بدترین شرایط انسانی روبرو بود و از کمبود شدید مواد غذایی، دارویی و آب بهداشتی برای نوشیدن رنج می برد، با این حال مردم مقاوم و شجاع آن در دو جبهه جنگیدند، یکی با گرسنگی و تشنگی و شرایط دشوار ناشی از محاصره و دیگری مقابله با حملات بی امان تروریست های داعش، اما حتی یک گام هم عقب نشینی نکردند.


نام این شهر از بیشترین اسامی بود که طی بیش از دو ماه اخیر بر زبان ها جاری بود، بیشترین شهری بود که مردم آن از جهانیان و مدعیان دفاع از حقوق بشر درخواست کمک می کردند، مرگ در کمین همه آنها بود، سایه ترس و گرسنگی، بیماری و کشتار هم آنها را رها نمی کرد، با این حال با دستان خالی و شکم های گرسنه و لب های تشنه مقاومت کردند.
عباس شیاع از شهروندان ترکمان عراق گفته بود آمرلی بیش از دو ماه است که در محاصره درندگان وحشی قرار دارد، بارها از جهانیان درخواست کمک فوری شد، اما وجدان هیچ یک از مدعیان بیدار نشد.

بنا به گفته بهجت حسن از ساکنان آمرلی که به بغداد رفته است، تروریست ها روزانه با دست کم 250 گلوله خمپاره، این شهر را گلوله باران می کردند، شهری که مردم و برخی داوطلبان شریف از آن حمایت می کردند، 20 هزار نفر از ساکنان این شهر بدون برق، آب شرب و دستگاه های ارتباطاتی بیش از 80 روز مقاومت کردند، تنها مرکز بهداشت این شهر هم از امکانات لازم بی بهره بود.

تروریست های داعش عزم خود را جزم کرده بودند تا با اشغال آمرلی، ساکنان آن را قتل عام و ذبح کنند.

نکته تاسف بار سکوت شرم آور مجامع و نهادهای بین المللی و مدعیان دفاع از حقوق بشر در قبال اوضاع وخیم انسانی آمرلی در طول بیش از هشتاد روز محاصره بود، نیازی محمد اوغلو از نمایندگان پارلمان عراق با انتقاد از سکوت منطقه ای و بین المللی در خصوص حملات تروریست ها به آمرلی هشدار داده بود که فاجعه بزرگی، حدود 20 هزار نفر از ساکنان آمرلی را تهدید می کند که با کمبود شدید آب، مواد غذایی و دارو روبرو بودند.

البته حملات تروریست ها به شیعیان عراق از جمله منطقه آمرلی از سال 2003 تا کنون ادامه داشته است.


داستان هشتاد روز دلهره آور

از 12 ژوئن گذشته که تروریست های داعش بر ناحیه سلیمان بیگ در همسایگی آمرلی سیطره یافتند، محاصره شدید آمرلی هم آغاز شد، تکفیری ها بارها برای در هم شکستن مقاومت مردم آمرلی تلاش کردند، اما تلاش آنها به صخره محکم مقاومت و اراده آهنین ساکنان این شهر شیعه نشین روبرو شد تا این شهر به نماد ایستادگی و مقاومت در برابر داعش تبدیل شود، این شهر با طولانی ترین و وحشیانه ترین محاصره ای روبرو شد که عراق پس از سال 2003، آن را شناخته است.

در گرمای سوزان تابستان، قطع آب و برق و کمبود شدید مواد غذایی و دارویی، مردم در کنار نیروهای دولتی و عشایر بیش از هشتاد روز محاصره و گلوله باران و درگیری های سخت، سرافرازانه تکفیری ها و بعثی های صدامی را وادار به پذیرش شکست کردند.

ابوزهراء از ساکنان آمرلی می گوید ما در سایه محاصره ای که بیش از دو ماه طول کشیده، زندگی کردیم و با تروریست هایی که می خواستند به مردم شیعه شهر حمله کرده و آنها را قتل عام کنند، جنگیدیم.

ابوزهراء در حالی که در طول هشتاد روز جنگ با تروریست های تکفیری از ناحیه پا مجروح شد، تاکید کرد وحشی گری داعش هیچ تاثیری بر اراده و روحیه مردم آمرلی نگذاشت و آنها را وادار به تسلیم نکرد.

 


مردم آمرلی طی این هشتاد روز بارها حملات تروریست های تکفیری را با حمایت نیروهای پلیس و نیروهای داوطلب مردمی که در لبیک به ندای مرجعیت عالی دینی به جنگ با تکفیری ها آمدند، دفع و تلفات سنگینی هم به دشمنان وارد کردند.

عبدالله شکور زین العابدین عضو شورای شهر آمرلی به خبرگزاری فرانسه گفته بود تروریست ها با تعداد بسیار زیادی به شهر ما حمله می کردند، اما شجاعت رزمندگان ما، آنها را زمینگیر کرده بود.

البته دولت نوری المالکی هم با توجه به محاصره شدید آمرلی، کمک های غذایی،‌ دارویی و تسلیحاتی را به صورت هوایی برای مردم مقاوم این شهر ارسال می کرد و نیروهای داوطلب مردمی هم در پاسخ به ندای مرجعیت، در کنار نیروهای ارتش و پلیس، عملیات شکستن حصر آمرلی و سرکوب تروریست ها را با قدرت آغاز کردند که در روز یکشنبه نهم شهریور(31 آگوست) با متواری شدن تروریست ها متواری شدند.


علی البیاتی رئیس جمعیت حقوق ترکمان ها از دوران سخت هشتاد روزه محاصره سخن گفته بود و اینکه زنان و کودکان و بیماران و سالخوردگان به کمک های انسانی فوری نیاز دارند.

سرکردگان داعش در طول دوران محاصره تلاش کرده بودند از طریق مذاکره با بزرگان و شیوخ ترکمان آمرلی بدون درگیری بر این شهر مسلط شوند و وعده دروغین عدم آزار رساندن یا کشتار مردم را در صورت تحویل افراد تحت پیگرد خود داده بودند، اما بزرگان شهر با توجه به شناختی که از وحشی گری و بی رحمی تکفیری ها پیدا کرده بودند،‌هرگز در دامی که آنها برایشان پهن کرده بودند،‌نیفتادند و مقاومت و ایستادگی را به تسلیم و سازش ترجیح دادند و البته ثمره آن را پس از هشتاد روز مقاومت با رسیدن کمک های مردمی و دولتی چشیدند.

محاصره تحمیلی داعش نتوانست مردم شهر را وادار به تسلیم کند. وهاب صالح 40 ساله که در یک شرکت نفتی کار می کند، درباره سختی های دوران محاصره آمرلی گفته بود ما از آب های غیر بهداشتی چاه ها می نوشیدیم که سبب بیمار شدن بسیاری از مردم شده و امکان درمان در تنها درمانگاه شهر هم به سبب نبود دارو و تجهیزات پزشکی وجود ندارد.

البته بر خلاف جوسازی ها و تبلیغات فتنه گران علیه دولت مرکزی عراق، کمک های فوری از طریق هوایی به طور مستمر برای مردم آمرلی ارسال می شد و این کمک ها نقش بسزایی در مقاومت و تقویت روحیه مردم برای مبارزه با تروریست ها داشت و دولت نوری المالکی، سلاح و مهمات و نیروهای ارتش و داوطلب و غذا را از طریق بالگرد به آمرلی می فرستاد.

اکثریت مردان آمرلی برای دفاع از شهر، سلاح به دست گرفته بودند، با وجودی که تنها 400 نفر از آنها آموزش دیده بودند، با این حال آنها با حمایت نیروهای داوطلب شیعه، مقابل حملات خمپاره ای و تک تیراندازهای داعش ایستادگی کردند.

شهر آمرلی در هفتم جولای 2007 میلادی هم در معرض وحشیانه ترین حمله تروریستی قرار گرفته بود به طوری که یک تروریست انتحاری، کامیون بمب گذاری شده را در مرکز شهر منفجر کرد که بر اثر آن،‌127 نفر از زنان و کودکان و سالخوردگان به شهادت رسیده و بیش از 400 نفر دیگر زخمی و ده ها باب منزل و ساختمان تجاری تخریب شد.در سوم مارس همان سال هم مردم آمرلی در نبردی سخت، با گروه های مسلح مبارزه کردند.


ریاکاری و فریبکاری مدعیان دفاع از حقوق بشر

اما در ماجرای هشتاد روزه محاصره آمرلی،‌ بار دیگر پرده از نفاق و ریاکاری مدعیان دفاع از حقوق بشر و در راس آنها آمریکا برداشته شد که هیچ اقدامی برای اثبات ادعای خود در کمک به مردمی که در معرض خطر تروریسم قرار دارند از جمله آمرلی انجام ندادند، در حالی که به خاطر منافع خود، جنگنده های خود را به مناطق شمالی عراق فرستادند تا مواضع داعش را به صورت محدود و نه تا حد سرکوب کامل، بمباران کنند، نکته ای که به صراحت در سخنان باراک اوباما رئیس جمهوری و دیگر مقامات آمریکایی آشکار شد که هدف آمریکا از حملات هوایی به مواضع داعش نه نجات مردم عراق از شر تروریست ها، بلکه حفظ دفاتر نمایندگی و منافع آمریکا و شرکت های نفتی غربی بوده است.

البته مردم آمرلی همچون مردم دیگر مناطق عراق که در معرض حملات و تهدیدهای مستمر تروریست های داعش قرار دارند، هیچ چشمداشت و امیدی به کمک های آمریکا و غربی های مدعی حمایت از حقوق بشر نداشته و ندارند، زیرا شواهد دست داشتن آمریکا در شکل گیری داعش با هدف حفظ منافع خود و رژیم صهیونیستی و تفرقه افکنی در جهان اسلام، تجزیه کشورهای منطقه و ایجاد موج اسلام هراسی در جهان به سبب اقدامات وحشیانه و ضد بشری این گروهک را اثبات کرده است.

پیام مقاومت مردم آمرلی به جهانیان

بیش از هشتاد روز بود که زن و مرد و پیر و جوان و کودک ساکن آمرلی از شهر خود در برابر تروریست های وحشی دفاع کردند و با مقاومت جانانه خود در برابر مزدوران اجرای توطئه آمریکایی، صهیونیستی وهابی تسلیم نشدند. آمرلی بهترین دلیل برای اثبات این حقیقت است که مقاومت بهترین گزینه برای دفاع از سرزمین در برابر دشمن متجاوز و جلوگیری از اشغال آن است، کاری که مردم غزه نیز انجام دادند و با مقاومت شجاعانه خود، شکست را بر ارتش مجهز صهیونیستی پس از 51 روز حملات هوایی، زمینی و دریایی بی رحمانه این رژیم تحمیل کردند. شکست تروریست های تکفیری به لطف مقاومت مردم شجاع آمرلی نوید بخش پیروزی های بعدی ملت و دولت و نیروهای مسلح عراق بر تروریست های وارداتی و پاکسازی نهایی این کشور از وجود تروریسم خواهد بود.
منبع: تسنیم


+ نوشته شـــده در دوشنبه 93/6/10ساعــت 11:46 صبح تــوسط عباس | نظر
پیام مقاومت مردم \آمرلی\ به جهانیان/داستان 80 روز مقاومت شهر آمر
بسمه تعالی
پیام مقاومت مردم "آمرلی" به جهانیان/داستان 80 روز مقاومت
دوشنبه 10 شهریور 1393 ساعت 10:28
شیعیان مظلوم آمرلی هشتاد روز و در سخت‌ترین شرایط از شهر خود در برابر تروریست‌های تکفیری و بعثی دفاع کردند و با مقاومت شجاعانه خود این شهر را به نماد ایستادگی و مقاومت تبدیل کردند.
پیام مقاومت مردم "آمرلی" به جهانیان/داستان 80 روز مقاومت
به گزارش عرش نیوزنام آمرلی از زمانی بر سر زبان ها افتاد که حدود 15 تا 20 هزار نفر از ساکنان آن بیش از دو ماه در برابر وحشی ترین گروه تروریستی جهان ایستادگی و مقاومت کردند و با اهدای صدها شهید و مجروح اجازه اشغال شهرشان را به تکفیری ها دودستی تقدیم نکردند و ثمره این ایستادگی، اعلام خبر شکست محاصره آمرلی در روز یکشنبه نهم شهریور بود.

بی شک اگر ایستادگی جانانه مردم مظلوم آمرلی که همگی شیعه هستند،‌در برابر تروریست های تکفیری و بعثی صدامی نبود، نیروهای مردمی و ارتش عراق نمی توانستند اقدام قابل توجهی برای نجات این شهر انجام دهند و تروریست های مزدور جنایت هولناک دیگری را مرتکب می شدند.

آمرلی شهر کوچک در شمال طوزخورماتو و در 240 کیلومتری شمال بغداد واقع است، جمعیت آن را ترکمان های شیعه تشکیل می دهند، جمعیت آن، 15 تا 20 هزار نفر برآورد شده است، آمرلی از نظر اداری تابع شهرستان طوزخورماتو است که در حال حاضر تحت سیطره نیروهای منطقه کردستان عراق معروف به پیشمرگه قرار دارد.


تروریست های تکفیری با حمایت بعثی های صدامی توانسته بودند سه روستای مجاور آمرلی به نام های قره ناز، بروجلی و جرادغلی را در حالی اشغال کنند که مردم این روستاها به سبب نرسیدن کمک های تسلیحاتی و مهمات پس از مقاومت شدید نتوانستند از ورود تروریست های متجاوز جلوگیری کنند، اما داستان آمرلی با دیگر مناطق تفاوت مهمی دارد و آن ایستادگی و مقاومت بی نظیر شیعیان ساکن آن در برابر داعشی هاست. آمرلی بیش از هشتاد روز توانست در مقابل گروه تروریستی تکفیری شرور داعش مقاومت کند.

آمرلی از تمام جهات در محاصره تروریست های داعش قرار گرفت، چرا که تمام روستاها و مناطق اطراف آن به اشغال تکفیری ها درآمده بود و به همین سبب حلقه محاصره آمرلی هر روز تنگ تر از قبل می شد و هر لحظه بیم آن می رفت که تکفیری ها با توجه به حمایت های گسترده مالی و تسلیحاتی حامیانشان از آنها، این شهر را هم همانند دیگر مناطق به اشغال خود درآورند و جنایت هولناک دیگری مرتکب شوند.
تروریست های داعش،‌اتاق عملیات خود را در منطقه سلیمان بیگ در اطراف آمرلی ایجاد کرده بودند، هر چند از عراق خبر رسید که بخش های زیادی از سلیمان بیگ هم از اشغال داعش آزاد شده است.

آمرلی تا روز یکشنبه 31 آگوست(نهم شهریور) که حصر آن شکسته شد، در مقابل تروریست های متجاوز ایستادگی کرد، تکفیری ها تمام راه های ورود کمک های غذایی، فراورده های نفتی و دیگر موارد مورد نیاز آمرلی و حتی برق و‌آب آن را قطع کرده بودند و ساکنان این شهر تنها به اتکای کمک های غذایی که از راه هوایی توسط ارتش عراق برای آنها ارسال می شد، توانستند زنده بمانند.

منابع حقوق بشری پیش از شکستن شدن حلقه محاصره آمرلی درباره بروز کشتار وحشیانه در صورت ورود تروریست های داعش به آن هشدار داده بودند.

برخی منابع به شهر آمرلی لقب استالینگراد عراق داده بودند،‌زیرا توانست بیش از 80 روز در برابر تروریست های تکفیری و بعثی صدامی مقاومت کند، مردم این شهر معتقد بودند که قرار است قربانی توطئه جدیدی شوند که حامیان تروریست های تکفیری و بعثی صدامی قصد دارند توسط مزدورانشان اجرا کنند به همین سبب با تمام وجود و با تکیه بر اراده و ایمان خود مقاومت کردند و پا پس نکشیدند.


شهر آمرلی با بدترین شرایط انسانی روبرو بود و از کمبود شدید مواد غذایی، دارویی و آب بهداشتی برای نوشیدن رنج می برد، با این حال مردم مقاوم و شجاع آن در دو جبهه جنگیدند، یکی با گرسنگی و تشنگی و شرایط دشوار ناشی از محاصره و دیگری مقابله با حملات بی امان تروریست های داعش، اما حتی یک گام هم عقب نشینی نکردند.

نام این شهر از بیشترین اسامی بود که طی بیش از دو ماه اخیر بر زبان ها جاری بود، بیشترین شهری بود که مردم آن از جهانیان و مدعیان دفاع از حقوق بشر درخواست کمک می کردند، مرگ در کمین همه آنها بود، سایه ترس و گرسنگی، بیماری و کشتار هم آنها را رها نمی کرد، با این حال با دستان خالی و شکم های گرسنه و لب های تشنه مقاومت کردند.
عباس شیاع از شهروندان ترکمان عراق گفته بود آمرلی بیش از دو ماه است که در محاصره درندگان وحشی قرار دارد، بارها از جهانیان درخواست کمک فوری شد، اما وجدان هیچ یک از مدعیان بیدار نشد.

بنا به گفته بهجت حسن از ساکنان آمرلی که به بغداد رفته است، تروریست ها روزانه با دست کم 250 گلوله خمپاره، این شهر را گلوله باران می کردند، شهری که مردم و برخی داوطلبان شریف از آن حمایت می کردند، 20 هزار نفر از ساکنان این شهر بدون برق، آب شرب و دستگاه های ارتباطاتی بیش از 80 روز مقاومت کردند، تنها مرکز بهداشت این شهر هم از امکانات لازم بی بهره بود.

تروریست های داعش عزم خود را جزم کرده بودند تا با اشغال آمرلی، ساکنان آن را قتل عام و ذبح کنند.

نکته تاسف بار سکوت شرم آور مجامع و نهادهای بین المللی و مدعیان دفاع از حقوق بشر در قبال اوضاع وخیم انسانی آمرلی در طول بیش از هشتاد روز محاصره بود، نیازی محمد اوغلو از نمایندگان پارلمان عراق با انتقاد از سکوت منطقه ای و بین المللی در خصوص حملات تروریست ها به آمرلی هشدار داده بود که فاجعه بزرگی، حدود 20 هزار نفر از ساکنان آمرلی را تهدید می کند که با کمبود شدید آب، مواد غذایی و دارو روبرو بودند.

البته حملات تروریست ها به شیعیان عراق از جمله منطقه آمرلی از سال 2003 تا کنون ادامه داشته است.


داستان هشتاد روز دلهره آور

از 12 ژوئن گذشته که تروریست های داعش بر ناحیه سلیمان بیگ در همسایگی آمرلی سیطره یافتند، محاصره شدید آمرلی هم آغاز شد، تکفیری ها بارها برای در هم شکستن مقاومت مردم آمرلی تلاش کردند، اما تلاش آنها به صخره محکم مقاومت و اراده آهنین ساکنان این شهر شیعه نشین روبرو شد تا این شهر به نماد ایستادگی و مقاومت در برابر داعش تبدیل شود، این شهر با طولانی ترین و وحشیانه ترین محاصره ای روبرو شد که عراق پس از سال 2003، آن را شناخته است.

در گرمای سوزان تابستان، قطع آب و برق و کمبود شدید مواد غذایی و دارویی، مردم در کنار نیروهای دولتی و عشایر بیش از هشتاد روز محاصره و گلوله باران و درگیری های سخت، سرافرازانه تکفیری ها و بعثی های صدامی را وادار به پذیرش شکست کردند.

ابوزهراء از ساکنان آمرلی می گوید ما در سایه محاصره ای که بیش از دو ماه طول کشیده، زندگی کردیم و با تروریست هایی که می خواستند به مردم شیعه شهر حمله کرده و آنها را قتل عام کنند، جنگیدیم.

ابوزهراء در حالی که در طول هشتاد روز جنگ با تروریست های تکفیری از ناحیه پا مجروح شد، تاکید کرد وحشی گری داعش هیچ تاثیری بر اراده و روحیه مردم آمرلی نگذاشت و آنها را وادار به تسلیم نکرد.
 

مردم آمرلی طی این هشتاد روز بارها حملات تروریست های تکفیری را با حمایت نیروهای پلیس و نیروهای داوطلب مردمی که در لبیک به ندای مرجعیت عالی دینی به جنگ با تکفیری ها آمدند، دفع و تلفات سنگینی هم به دشمنان وارد کردند.

عبدالله شکور زین العابدین عضو شورای شهر آمرلی به خبرگزاری فرانسه گفته بود تروریست ها با تعداد بسیار زیادی به شهر ما حمله می کردند، اما شجاعت رزمندگان ما، آنها را زمینگیر کرده بود.

البته دولت نوری المالکی هم با توجه به محاصره شدید آمرلی، کمک های غذایی،‌ دارویی و تسلیحاتی را به صورت هوایی برای مردم مقاوم این شهر ارسال می کرد و نیروهای داوطلب مردمی هم در پاسخ به ندای مرجعیت، در کنار نیروهای ارتش و پلیس، عملیات شکستن حصر آمرلی و سرکوب تروریست ها را با قدرت آغاز کردند که در روز یکشنبه نهم شهریور(31 آگوست) با متواری شدن تروریست ها متواری شدند.


علی البیاتی رئیس جمعیت حقوق ترکمان ها از دوران سخت هشتاد روزه محاصره سخن گفته بود و اینکه زنان و کودکان و بیماران و سالخوردگان به کمک های انسانی فوری نیاز دارند.

سرکردگان داعش در طول دوران محاصره تلاش کرده بودند از طریق مذاکره با بزرگان و شیوخ ترکمان آمرلی بدون درگیری بر این شهر مسلط شوند و وعده دروغین عدم آزار رساندن یا کشتار مردم را در صورت تحویل افراد تحت پیگرد خود داده بودند، اما بزرگان شهر با توجه به شناختی که از وحشی گری و بی رحمی تکفیری ها پیدا کرده بودند،‌هرگز در دامی که آنها برایشان پهن کرده بودند،‌نیفتادند و مقاومت و ایستادگی را به تسلیم و سازش ترجیح دادند و البته ثمره آن را پس از هشتاد روز مقاومت با رسیدن کمک های مردمی و دولتی چشیدند.

محاصره تحمیلی داعش نتوانست مردم شهر را وادار به تسلیم کند. وهاب صالح 40 ساله که در یک شرکت نفتی کار می کند، درباره سختی های دوران محاصره آمرلی گفته بود ما از آب های غیر بهداشتی چاه ها می نوشیدیم که سبب بیمار شدن بسیاری از مردم شده و امکان درمان در تنها درمانگاه شهر هم به سبب نبود دارو و تجهیزات پزشکی وجود ندارد.

البته بر خلاف جوسازی ها و تبلیغات فتنه گران علیه دولت مرکزی عراق، کمک های فوری از طریق هوایی به طور مستمر برای مردم آمرلی ارسال می شد و این کمک ها نقش بسزایی در مقاومت و تقویت روحیه مردم برای مبارزه با تروریست ها داشت و دولت نوری المالکی، سلاح و مهمات و نیروهای ارتش و داوطلب و غذا را از طریق بالگرد به آمرلی می فرستاد.

اکثریت مردان آمرلی برای دفاع از شهر، سلاح به دست گرفته بودند، با وجودی که تنها 400 نفر از آنها آموزش دیده بودند، با این حال آنها با حمایت نیروهای داوطلب شیعه، مقابل حملات خمپاره ای و تک تیراندازهای داعش ایستادگی کردند.

شهر آمرلی در هفتم جولای 2007 میلادی هم در معرض وحشیانه ترین حمله تروریستی قرار گرفته بود به طوری که یک تروریست انتحاری، کامیون بمب گذاری شده را در مرکز شهر منفجر کرد که بر اثر آن،‌127 نفر از زنان و کودکان و سالخوردگان به شهادت رسیده و بیش از 400 نفر دیگر زخمی و ده ها باب منزل و ساختمان تجاری تخریب شد.در سوم مارس همان سال هم مردم آمرلی در نبردی سخت، با گروه های مسلح مبارزه کردند.

+ نوشته شـــده در دوشنبه 93/6/10ساعــت 11:39 صبح تــوسط عباس | نظر
فرمول امام صادق(ع) برای رفع تندخویی امام صادق(ع) میفرمایند: روحی
بسمه تعالی
ی

 

فرمول امام صادق(ع) برای رفع تندخویی

 

امام صادق(ع) می‌فرمایند: روحیه دشمنی ندارد مگر کسی که یا در دینش شک دارد و یا از خداوند نمی‌ترسد. این فرمول امام صادق(ع) فرمولی بسیار اساسی و مؤثر است که فهم عمیق آن، ریشه تمام تندی‌ها و تیزی‌ها را در درون انسان خواهد خشکاند.

به گزارش خبرگزاری فارس، محمد شجاعی در تازه‌ترین درس اخلاق خود با محوریت «خانواده آسمانی» به بیان موضوع «آثار دشمنی‌ها و مشاجرات» پرداخته است که تقدیم علاقه‌مندان می‌شود:
 
سردی روابط عاطفی و تولید نفرت
 
امام صادق (ع) می‌فرمایند: «من زرع العداوه، حصد ما بذر»؛ هرکس دشمنی بکارد، همان را که کاشته درو می‌کند. این قانون کلی را هرگز از خاطر نبریم؛ انسان همان چیزی را درو می‌کند که کاشته است. از نگاه اهل بیت علیهم‌السلام، بگومگو و مشاجره به قدری زشت است که چنین افرادی را از شفاعت خود محروم می‌دارند. چرا که آثار مراء بر قلب آن‌قدر مهلک است که توان طی مدارج کمال را از آن سلب می‌کند.
 
اهل مراء و تخاصم، بعد از تولد به برزخ، عذاب‌های هولناکی را تا روز قیامت تجربه می‌کنند و در روز قیامت که تمام شیعیان چشم امید به شفاعت اهل‌بیت علیهم‌السلام دوخته‌اند، از چنین امتیازی نیز محروم می‌مانند. بنابراین می‌توان گفت که روحیه مراء و خصومت سبب محرومیت انسان از نگاه خداوند و خانواده آسمانی‌اش می‌شود.
 
وقتی دو نفر با هم به مشاجره می‌پردازند، این مشاجره، قطعاً در روابط عاطفی آنها تأثیر گذاشته و محبت میان آنها را به سمت سردی و سستی سوق می‌دهد، از همین رو به کسانی که مایلند روابط گرم و عمیق خود را با همسر، فرزند، والدین، و افراد دیگر حفظ کنند توصیه می‌کنیم که کاملاً هوشیارانه از روابط خود مراقبت نموده و آن را از قیل و قال، بحث، مشاجره و خصومت در امان بدارند.
 
یک پدر و مادر آگاه، یک فرزند مؤمن و فهمیده، و یک همسر بهشتی باید قلباً باور کنند که مشاجره و قیل و قال هیچ نتیجه‌ای جز تولید جهنم در زندگی دنیوی و اُخروی آنان نخواهد داشت. بدخُلقی، بدزبانی، تکبر و خشونت، حتی اگر به از هم پاشیدگی کانون خانواده نیز نیانجامد، سبب می‌شود که انسان سلطنت خود را در قلب افراد خانواده از دست داده و گرمای محبت آنان را از خویش دریغ کند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اولین و بزرگترین قربانی هر مشاجره، خود شخص قیل و قال کننده است که در حقیقت با این کار بر علیه خویش عمل نموده است. موضوع جالب اینجاست که شیطان چقدر در این امر بدیهی، باز هم ما را مورد حمله قرار می‌دهد.
 
کسی که با قیل و قال، درگیری، غُر زدن، مچ گیری، ایراد و... سعی در حفظ محبوبیت و موقعیت خویش دارد به نتیجه‌ای عکس دست یافته و حتماً منفور دیگران خواهد شد نه محبوب آنان.
 
تنها یک راه برای حفظ محبوبیت وجود دارد و آن رفتاری آمیخته با متانت، گذشت، مهربانی و وقار است. یک مؤمن باید آن‌قدر قدرت پیدا کند که دنیا نتواند او را له نموده و به حقارت بکشاند. کسی که در برابر دنیا زانو نزد، دیگر به قیل و قال و مشاجره نخواهد افتاد. چرا که مراء و مشاجره از ویژگی‌های انسان‌های ضعیف و کوچک است.
 
سقوط قلب انسان و خسران او در دنیا و آخرت
 
حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «من زرع العدوان، حصد الخسران»؛ کسی که دشمنی می‌کارد، خسران برداشت می‌کند. وقتی دنیا و لذت و شادمانی آن از بین رفت و آخرت به آتش کشیده شد، دیگر سرمایه‌ای برای انسان باقی نمی‌ماند. حماقت اهل تخاصم، صدها بار بیشتر از حماقت کسانی است که دنیا را در لذت گناهان گوناگون سپری می‌کنند و در آخرت به عذاب الهی دچار می‌شوند. چرا که اهل مراء و تخاصم، نه لذت دنیا را می‌چشند و نه لذت آخرت را.
 
قلب، تنها دارایی هر انسانی است. اضطراب، خشم، گرفتگی، کینه و عداوت، قلب را ساقط نموده و باطن انسان را به آتش می‌کشند. وقتی کسی این تنها دارایی خود را در رحم دنیا از دست داد، دیگر سالم به برزخ متولد نخواهد شد و خسرانی از این عظیم‌تر برای هیچ کس رُخ نخواهد داد.
 
دست و پا زدن در جهنم اخلاق
 
حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «بئس الزاد إلی المعاد، العدوان علی العباد»؛ چه بد توشه‌ای است برای معاد انسان، دشمنی با بندگان خدا.
 
می‌دانیم که فحشاهای باطنی، بدترین نوع فواحش بوده و جهنم اخلاق، بسیار طولانی‌تر از جهنم اعمال است. گاه یک خُلق بد، انسان را چندین هزار سال در برزخ معطل نموده و به عذاب گرفتار می‌سازد. هر خُلق بد یک سرطان بدخیم برای روح به شمار می‌رود. آیا همان‌گونه از بیماری‌ها و سرطان‌های جسم می‌ترسیم، از سرطان‌های روح نیز هراس داریم؟ آیا کینه، تکبر، خودبینی، حسادت، زودرنجی، خصومت و... برای ما به اندازه ضعف‌های جسمی وحشت‌آور و تکان دهنده هستند؟
 
دشمنی و خصومت، یکی از بیماری‌های خطرناک روح است. اگر به این بیماری مهلک مبتلا هستیم، باید تصمیمی جدی و سریع برای درمان آن گرفته و به سرعت برای رهایی و نجات خود اقدام کنیم.
 
این توهم زاییده دست شیطان است؛ من باید به گونه‌ای رفتار کنیم که کسی نتواند به من زور بگوید و یا حق مرا بخورد، من باید طوری برخورد کنم که دیگران مرا ساده و زودباور نپندارند.
 
همین توقعات سبب بروز اختلافات، دشمنی‌ها و کینه‌ها می‌شود و دقیقاً نتیجه‌ای برعکس تصورات انسان برجای می‌گذارد. یک مؤمن زیرک به قدری از توهمات شیطانی، هوشیارانه و به سرعت می‌گریزد که دیگران او را ساده و زودباور می‌انگارند.
 
گرفتار ماندن در لُجّه نادانی
 
حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «رأس الجهل، معادات الناس»؛ سرآمد نادانی، دشمنی با مردم است.
 
کاری احمقانه‌تر از دشمنی با مردم در جهان وجود ندارد. مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می‌فرمایند: تمام علم اخلاق در دو کلمه جمع شده است: مرنج و مرنجان.... و این‌کار، کار آسانی نیست. اول باید بیاموزیم که حادثه‌‌ای در بخش‌های پایینی ما را از آغوش خداوند جدا نکند. اگر به خاطر امری از امورات دنیا میان ما و خداوند فاصله افتاده و از آغوش خانواده آسمانی‌مان جدا شده‌ایم، به این معناست که هنوز خداوند بزرگ تنها اله خود نپذیرفته‌ایم. فاصله گرفتن از آسمان، انسان را ضعیف می‌کند تا جایی‌ که حادثه‌ای، حرف ناحقی، ظلمی، توهینی، تحقیری و.... می‌تواند باطن ما را به آتش بکشاند.
 
تمام مشکلات موجود در جوامع (خودکشی‌ها، جنگ‌ها، درگیری‌ها، طلاق‌ها و...) نشان می‌دهند که انسان‌ها آمادگی انفجار در لحظات عصبانیت و آتش گرفتن در میادین خصومت را دارند و هنوز بعد از سال‌ها دینداری نمی‌توانند موجود وحشی درون خود را، آرام آرام نموده و تحت کنترل خویش درآورند. از همین رو به سرعت در آتش خصومت‌ها و درگیری‌ها گرفتار می‌شوند.
 
احساس نا امنی از انسان‌ها در آینده
 
امام سجاد (ع) می‌فرمایند: هرگز با کسی دشمنی نکن، هرچند گمان بری که به تو زیانی نمی‌رساند؛ و به دوستی با هیچ‌کس بی‌رغبتی نکن، زیرا نمی‌دانی که چه وقت به دوستی او محتاج می‌شوی و نمی‌دانی کِی از دشمنت ترسان می‌گردی. گاهاً دیده می‌شود که انسان‌های خودبرتربین، گروهی را ریز دیده و گمان زیان از سوی آنها نمی‌برند. به همین سبب به‌راحتی آنان را تحقیر نموده و به توهین و پرخاشگری می‌پردازند. چه بسا بعد از چنین دشمنی‌هایی چنان ضربه‌های عظیمی بر آنان وارد می‌گردد که حتی تصور آن نیز بر انسان ناممکن به نظر می‌رسید. از سویی ممکن است همین انسان‌هایی که روزی تحقیر شده‌‌اند، زمانی به مقامات برجسته‌ای برسند که توان آسیب رساندن به آنان را بیابند.
 
از طرفی بی‌رغبتی نسبت به دوستی انسان‌ها، کاری ناپسند و غیرعقلانی است. البته اگر در رفاقت و رفت و آمد با کسی، احتمال معصیت وجود دارد، باید علیرغم آن‌که محبتمان را به این دسته از افراد نشان داده و خیرخواهی خود را به آنان ثابت می‌کنیم، از حضور در جمع‌ها و مهمانی‌هایی که به معصیت آلوده‌اند، خودداری کنیم.
 
این قانون اساسی زندگی ما را، باید تمام انسان‌های پیرامونمان بدانند؛ خشنودی خداوند و رضایت خانواده آسمانی ما در نزدمان بسیار مهم‌تر و ارزشمندتر از خشنودی اطرافیان و عزیزان ما در زمین است و اگر در مواردی مجبور به انتخاب یکی از آنها باشیم؛ با رعایت احترام و مهرورزی به دیگران، رضایت خداوند و خانواده آسمانی‌مان را برمی‌گزینیم.
 
دفاع خداوند از مؤمنان
 
امام جواد (ع) می‌فرمایند: با هیچ‌ کس دشمنی نکن، تا آن‌گاه که بدانی رابطه او با خدای متعال چگونه است. اگر او انسان خوبی است، خداوند او را تسلیم تو نمی‌کند، و اگر بدکار باشد، همین شناخت تو از او، تو را کفایت می‌کند.
 
قبل از درگیر شدن با هر کسی، ابتدا باید ارزیابی‌اش نموده و رابطه‌اش را با خداوند محک بزنیم. اگر رابطه گرم و خوبی با خداوند دارد، قطعاً خداوند از او دفاع خواهد نمود، زیرا او تکیه‌گاهی به قدرت غیب دارد. اما اگر انسان خوبی نیست، همین جهنمی که در آن غوطه‌ور است، جزای نفس اوست و او اساساً ارزش دشمنی کردن ندارد.
 
دشمنی‌ها و ضعف پایه‌های دین در انسان
 
امام صادق (ع) می‌فرمایند: «لا یغاصم إلا شاکٍّ فی دینه، ‌اَو من لا ورع کنه»؛ روحیه دشمنی ندارد مگر کسی که یا در دینش شک دارد و یا از خداوند نمی‌ترسد.
 
این فرمول امام صادق (ع)،‌ فرمولی بسیار اساسی و مؤثر است که فهم عمیق آن، ریشه تمام تندی‌ها و تیزی‌ها را در درون انسان خواهد خشکاند.
 
امام صادق (ع) ریشه خصومت را در دو چیز می‌داند:
 
1- شک در دین و عدم پذیرش قلبی آن با اعتقادی راسخ
 
2- عدم تجهیز انسان به سلاح ورع (ترس و حیا از خداوند)
 
مشاجره، تخاصم، قیل و قال، مراء و ... رفتارهایی هستند که از این دو دسته از افراد صادر می‌شود.
 
حال به روایتی از امیرالمؤمنین علیهم‌السلام توجه کنید:
 
از مشاجره‌ها بپرهیزید که شک و تردید به بار آورند و عمل را بی‌اجر کند.
 
قرار دادن این دو روایت، انسان را به نتیجه‌ای حیرت‌آور می‌رساند:
 
ضعف اعتقادات دینی (شک در دین)، سبب تولید مشاجرات و دشمنی‌ها می‌شود و بالعکس، مشاجرات و دشمنی‌‌ها، سبب بروز شک و تردید در دین شده و انسان را سست و ضعیف می‌کند.
 
فراموش نکنیم که حتی برای امر به معروف و نهی از منکر که یک واجب الهی است نباید تندی به خرج داده و یا به قیل و قال و مشاجره تن داد. حتی در جایی که انسان احتمال اثر در طرف مقابل نمی‌بیند، نباید به این واجب الهی عمل نماید، زیرا نتیجه‌ای عکس خواهد داد.
 
هر مشاجره، سبب از بین رفتن اثرات اعمال خیر در نفس شده و اجر آنها را ضایع می‌کند. گاه انسان با یک مشاجره، یک دریا جهنمِ خاموش شده را دوباره برای خود روشن می‌کند. (در جلسه بعد در این خصوص مفصل بحث خواهیم نمود.)
 
ریخته شدن آبروی انسان
 
حضرت علی (ع) می‌فرمایند: مشاجره، نادانی انسان را آشکار می‌کند و چیزی بر حق او نمی‌افزاید.
 
آموختیم که دشمنی ‌با مردم رأس تمام جهل‌هاست و مشاجره این جهل بزرگ را برای دیگران آشکار می‌سازد. مشاجره علاوه بر این آبروریزی، هیچ فایده‌ای برای انسان نداشته و هیچ حقی را برای او زنده نمی‌کند، بلکه تنها محصول آن، ایجاد نفرت و جهنم است.
 
باید این توهم شیطانی را از ذهن خود بیرون کنیم زیرا با تندی و خشونت حقی زنده نخواهد شد.

+ نوشته شـــده در دوشنبه 93/6/10ساعــت 11:8 صبح تــوسط عباس | نظر
به قول شماکدام دولت ؟! (یادداشت روز) دیروز خبرنگار کیهان در کنف

دیروز خبرنگار کیهان در کنفرانس خبری رئیس‌جمهور محترم کشورمان با اشاره به تاکید اخیر رهبرمعظم انقلاب که «فتنه را خط قرمز نظام» دانسته و توصیه کرده بودند وزرا با فتنه‌گران فاصله‌گذاری کرده و به تعهدات خود در جریان رأی اعتماد پایبند باشند، از جناب دکتر روحانی پرسیده بود دولت برای تحقق توصیه‌های رهبری چه برنامه‌ای دارد؟ و رئیس‌جمهور محترم در پاسخ، ضمن تاکید بر این که دولت برای عملیاتی کردن تمام نکات مورد نظر رهبر معظم انقلاب برنامه‌ریزی کرده است، اظهار داشتند: «ما در چارچوب قانون عمل می‌کنیم، معیار ما قانون خواهد بود و کسی اگر محکومیتی دارد و محکومیتش برای این است که طرف از حقوق اجتماعی محروم شود، یعنی دادگاه فردی را برای استفاده از حقوق اجتماعی محروم کرده، به قانون عمل می‌کنیم ولی تخیل این که آقایی در عکس بوده، حالا این که مال کی است؟ و به چه منظور بوده؟ و رفته تماشا کند یا چه جور شعاری بدهد را نمی‌پذیریم که کسی بخواهد بر مبنای توهمات، فردی را محکوم کرده یا به دولت بگوید این فرد از حقوق اجتماعی محروم است. محرومیت از حقوق اجتماعی حکم دادگاه می‌خواهد. ما هم طبق حکم دادگاه عمل می‌کنیم.»
تاکید رئیس‌جمهور محترم که دولت همه توصیه‌های رهبر معظم‌انقلاب را اجرایی و عملیاتی می‌کند، قابل تقدیر است و از ایشان غیر از این نیز انتظار نمی‌رفت و نمی‌رود. اما ظاهرا جناب دکتر روحانی در اظهارات یاد شده، از چند نکته حقوقی غفلت ورزیده و برخی از واقعیات ملموس و محسوس را نادیده گرفته‌اند. از جمله آن که؛
1- جرایم به دو نوع «جرم مشهود» و «جرم غیرمشهود» تقسیم می‌شوند. جرم غیرمشهود، جرمی است که انتساب آن به مجرم نیاز به اثبات دارد و تا قبل از تشکیل دادگاه و اعلام رأی و نظر قاضی، صرفا در حد یک اتهام است. در این حالت تشکیل دادگاه با دو هدف مشخص صورت می‌پذیرد. اول؛ اثبات جرم و دوم؛ تعیین مجازات آن. به عنوان  مثال، شخصی که از سوی شخص دیگری متهم به سرقت شده است و این سرقت دور از چشم و میدان دید این و آن صورت پذیرفته باشد، قبل از آن که اتهام او در دادگاه به اثبات برسد، «مجرم» تلقی نمی‌شود و نمی‌توان او را به صرف اتهام اثبات نشده مستحق مجازات دانست.
اما، «جرم مشهود» به جرم و جرائمی گفته می‌شود که در مقابل چشم مأموران و یا شماری از مردم اتفاق افتاده است، مانند آن که شخصی در ملاء عام و در حالی که تعدادی از مردم شاهد بوده‌اند با قمه به رهگذری حمله کرده و او را مجروح و یا به قتل رسانده باشد. در این حالت وقوع «جرم» و «جنایت» محرز است و تشکیل دادگاه برای اثبات جرم نیست، بلکه برای تعیین مجازات و میزان کیفر مجرم است.
آقای دکتر روحانی یک حقوقدان است و به یقین از تفاوت میان «جرم‌مشهود» و «جرم غیرمشهود» باخبرند، بنابراین، تعجب‌آور است که برای جرایم و جنایات مشهود اصحاب فتنه، منتظر تشکیل دادگاه مانده‌اند! آیا دهها و بلکه صدها نمونه مشهود و ملموس از جنایات شرم‌آور فتنه‌گران نظیر، ادعای تقلب در انتخابات، آشوب‌های خیابانی، آتش زدن مسجد، هتک حرمت عاشورای حسینی(ع) و سنگباران نمازگزاران ظهر‌عاشورا، عربده کشیدن به دفاع از اسرائیل و آمریکا، قتل مردم کوچه و بازار، پاره کردن تصویر مبارک حضرت امام(ره) و لگدمال کردن آن با شعار «انتخابات بهانه است، اصل نظام نشانه است»! پادوئی آشکار برای مثلث آمریکا، اسرائیل و انگلیس و صدها نمونه دیگر از این دست قابل انکار است؟ به یقین جناب روحانی می‌دانند، تشکیل دادگاه این جماعت برای تعیین مجازات آنهاست و نه اثبات جرم؟!
2- آقای روحانی می‌فرمایند؛ «تخیل این که آقایی در عکس بوده، حالا این که مال کی است؟ و به چه منظور بوده؟ و رفته تماشا کند یا چه جور شعاری بدهد را نمی‌پذیریم که کسی بخواهد بر مبنای توهمات، کسی را محکوم کند و به دولت بگوید این فرد از حقوق اجتماعی محروم است»!
درباره این بخش از اظهارات رئیس‌جمهور محترم - با عرض‌پوزش- باید گفت که ایشان صورت مسئله را تغییر داده‌اند! و این سوال  را بی‌پاسخ گذارده‌اند که چه کسی گفته است به صرف «تخیل» و یا مشاهده «تصویر» می‌توان افرادی را به فتنه‌گری متهم کرد؟! سخن درباره افراد فریب خورده‌ای نیست که با برداشت غلط و یا توهم نسبت به وقوع تقلب و یا حتی با تحریک و ترغیب و دریافت مزد از عوامل اصلی فتنه به میدان آمده بودند. منظور از فتنه‌گرانی که نباید در دولت به کار گرفته شوند و آقای روحانی و کابینه ایشان ملزم به فاصله‌گذاری با آنان شده‌اند، افراد و اصحاب نشان‌دار فتنه آمریکایی اسرائیلی 88 هستند که بسیار بعید است برای جناب روحانی و یا مشاوران ایشان، ناشناخته مانده باشند. این طیف از فتنه‌گران شامل افراد نشان‌داری است که در جریان فتنه‌آمریکایی اسرائیلی 88 آشکارا حضور داشته و مواضع وطن‌فروشانه خود را به صراحت اعلام کرده‌اند و نه، آن عده از فریب‌خوردگان که در فتنه یاد‌شده به بازی گرفته شده بودند و به قول جناب روحانی تصویر آنها در فلان صحنه دیده می‌شود و معلوم نیست تماشاچی بوده‌اند و یا...؟!...
طیف مورد اشاره از فتنه‌گران نشان‌دار را به آسانی از مواضع اعلام شده و عملکرد مشهود و خیانت‌بار آنها می‌توان شناخت و بدیهی است که هیچیک از آنان به اعتراف قبلی جناب روحانی - که به آن اشاره خواهیم کرد - شایستگی حضور در هیچ مسئولیتی را ندارند.
3- باید از رئیس‌جمهور محترم پرسید که اگر جنابعالی درباره جرایم مشهود نیز معتقد به اثبات جرم در دادگاه هستید و قبل از تشکیل دادگاه و صدور حکم، استناد به جرایمی که مرتکب شده‌اند را غیرحقوقی می‌دانید، چرا و با کدام توجیه قانونی روز 23 تیرماه 78 در سخنرانی معروف خود- که متأسفانه این روزها جای خالی آن در اظهارات حضرتعالی دیده می‌شود- از کسانی که فتنه 78 را پدید آورده بودند، با عنوان «اراذل و اوباش»، «آشوب‌طلب»، «دشمن مردم ایران» و... یاد‌کرده و آنان را مستحق «سرکوب شدید» دانسته بودید؟! در آن هنگام که هنوز جرم آنها - به قول جنابعالی - در هیچ دادگاهی بررسی نشده و به اثبات نرسیده بود! ضمن آن که ابعاد و گستره جنایت فتنه‌گران 78 با فتنه‌گران 88 قابل مقایسه نبوده و نیست هر چند که برخی از فتنه‌گران در هر دو فتنه یاد شده دست داشته‌اند.
جناب روحانی در بخشی از سخنان روز 23 تیرماه خود که در اجتماع پرشور مردم تهران و در محکومیت فتنه‌گران ایراد شده بود، گفته بودند؛ «در کدام کشور جهان حرکت‌های آشوب‌طلبانه این چنین تحمل می‌شود. اینها- فتنه‌گران 78- خیلی پست‌تر و حقیرتر از آن هستند که بخواهیم نسبت به آنها تعبیر براندازی را مطرح کنیم. در کدام کشور دنیا و در کدام کشور و توسط کدام دولت، آشوب، تخریب و برهم زدن نظم جامعه تحمل می‌شود؟ مگر دولت مقتدر جمهوری اسلامی ایران و مسئولین امنیتی نظام، این‌گونه حوادث را تحمل خواهند کرد؟ این صبر و تحمل در یکی دو روزه برای این بود که ماهیت این چند صد نفر اوباش به خوبی برای مردم ما روشن شود و همه به خوبی بدانند اینها چه کسانی هستند و دارای چه ماهیتی هستند... بی‌تردید این افراد دشمن مردم ایران و ارزش‌های این مرز و بوم هستند. این اوباش حتی به مساجد هم تعرض کردند» و...
راستی جناب آقای روحانی، به قول حضرتعالی «در کدام کشور جهان و توسط کدام دولت» اینگونه افراد تحمل می‌شوند؟! چه رسد به آن که در مسئولیت هم قرار بگیرند! و صدالبته، این اظهارنظر جنابعالی قبل از تشکیل دادگاه و رسیدگی به جرایم و جنایات فتنه‌گران مورد اشاره بوده است.
آقای روحانی بعد از ماجرای 25 بهمن 89 که سران و عوامل اصلی فتنه آمریکایی اسرائیلی 88 به بهانه حمایت از مردم مصر و تونس اعلام راهپیمایی کرده بودند، طی مصاحبه‌ای با خبرگزاری ایلنا، گفته بود؛
«در روز 25 بهمن عده معدودی به بهانه حمایت از مردم مصر و تونس به خیابان آمدند که اتفاقا در شعارهای آنها حمایتی از مردم مصر و تونس به چشم نمی‌خورد و متأسفانه با شعارهای ضدانقلابی، موجبات خوشحالی و بهره‌برداری آمریکا، رژیم صهیونیستی و ضدانقلاب را فراهم آوردند... اقدامات نابخردانه و فتنه‌گرانه صورت گرفته در روز 25 بهمن تنها به نفع استکبار و ضدانقلاب بود» و...
4- آقای روحانی گفته‌اند؛ از بکارگیری کسانی که براساس حکم دادگاه از حقوق اجتماعی محروم شده‌اند، خودداری خواهیم کرد! که باید گفت؛ مگر قرار بود اینگونه محکومین هم در دولت به کار گرفته شوند؟! اگر مقصود از فاصله گذاری وزرا با فتنه‌گران، خودداری از به‌کارگیری محکومان بود که نیازی به توصیه و یادآوری تعهد آنان در جریان رأی اعتماد نبود!
5- این سخن رئیس‌جمهور محترم در کنفرانس خبری دیروز که دولت تمامی توصیه‌های رهبرمعظم انقلاب را اجرایی و عملیاتی خواهد کرد، می‌تواند از عزم جدی ایشان برای تحقق توصیه‌ها و رهنمودهای یاد‌شده حکایت کند ولی برخی از شواهد موجود به این تردید دامن می‌زنند که مبادا کسانی در پی تغییر صورت مسئله به منظور زمینه‌سازی برای حضور و نفوذ اصحاب و عوامل فتنه در عرصه و دور کردن دولت محترم از نتیجه مطلوب باشند که انشاءالله چنین مباد.
حسین شریعتمداری

+ نوشته شـــده در یکشنبه 93/6/9ساعــت 8:28 صبح تــوسط عباس | نظر
آمرلی؛ شهری که ابهت پوشالی داعش را شکست سرویس سیاسی «فردا»: شهر
بسمه تعالی
7:28

آمرلی؛ شهری که ابهت پوشالی داعش را شکست

 

 سرویس سیاسی «فردا»: شهر شیعه‌نشین آمرلی از توابع استان صلاح‌الدین بیش 80 روز است که در محاصره گروه تروریستی داعش قرار دارد و تروریست‌های تکفیری بار‌ها تلاش کرده‌اند به این شهر یورش ببرند که با مقاومت نیروهای عشایر و ارتش عراق روبرو شدند. 

آمرلی یکی از مناطق تابع طوزخرماتو در استان صلاح الدین عراق است که از شهر کوچک آمرلی و تعدادی روستای اطراف این شهر تشکیل شده است و این ناحیه محل زندگی ترکمان‌های شیعه عراق است.
زنان و کودکان آمرلی پابه‌پای مردان سلاح به دست گرفته‌اند تا توسط عناصر گروه تروریستی داعش به اسیری گرفته نشوند. آن‌ها داعشی‌ها را بزدل نامیدند که جرأت رویارویی با مردم و جنگ رو در رو با آن‌ها را ندارند.
 
آن‌ها در دفاع از ناموس و خانه و کاشانه خود مردانه جنگیده‌اند و می‌گویند تا آخرین گلوله خواهند ایستاد و راهی هم جز این نیست، اما زندگی در آمرلی تنها دو گزینه مقابل اهالی‌اش قرار داده است، «مرگ یا مرگ»!
 
از یک طرف گرسنگی و مصرف آب آلوده و کمبود دارو آن‌ها را به مرگ تهدید می‌کند و از طرفی هر لحظه امکان هجوم گسترده داعش و ورود تروریست‌ها به شهر وجود دارد که نتیجه‌اش قتل عام جمعی و نسل کشی است.
 
آمرلی‌ها امروز بیش از هرچیز به یک اقدام نظامی چشم دوخته‌اند چرا که در صورت سقوط شهر معلوم نیست چه بر سر مردم آن خواهد آمد.
 
یکی از اهالی آمرلی خطاب به تروریست‌های داعش گفت: اگر آن‌ها مرد هستند، ما رو در رو با آن‌ها می‌جنگیم اما آن‌ها افرادی بزدل و ترسو هستند و سال‌هاست که مردم را با بمب‌گذاری در مناطق مختلف اعم از مساجد و حسینیه‌ها می‌کشند.
 
هفته گذشته بر سر بحران انسانی در آمرلی، نمایندگانی توانستند با اصرار و تقلای فراوان یک جلسه اضطراری برای آن اختصاص دهند، اما تمام سرو صدا‌ها این هفته فروکش کرد. حتی سر و صدای رسانه‌ای هم گویا خوابیده است، اما شبح مرگ همچنان در آسمان آمرلی حاضر است.
 
عبدالمهدی کربلائی نماینده آیت الله العظمی سیستانی تاکید کردند که دو ماه است مردم این منطقه مقاومت می‌کنند و از شهر خود محافظت می‌کنند و مردان قهرمان این منطقه علیرغم نبود سلاح و آذوقه خود را تسلیم نکرده‌اند.
 
ایشان از همه گروه‌ها و مردم عراق خواست در شکستن این محاصره کمک کنند و در ارسال کمک از طریق هوا به مردم تسریع گردد تا جلو مرگ مردم را گرفت.
 
عمار البغدادی یک نویسنده عراقی در اعتراض به بی‌تحرکی نسبت به بحران آمرلی می‌نویسد: ارتش هر روز از پیروزی‌هایش در رسانه‌ها می‌گوید، حال آنکه آمرلی بدون امکانات نظامی و آب و غذا در محاصره است.
 
در سایه سکوت جامعه بین الملل و کشورهای منطقه صدایی از سر همدردی شنیده نمی‌شود و بیم آن می‌رود که جمعیت 17 هزار نفری آمرلی نیز به سرنوشت مردم سنجار دچار شوند.

+ نوشته شـــده در شنبه 93/6/8ساعــت 11:23 صبح تــوسط عباس | نظر
پیروزی بزرگ مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی؛ مقاومت مردم غزه با د
بسمه تعالی
پیروزی بزرگ مقاومت در برابر رژیم صهیونیستی؛
مقاومت مردم غزه با دستان خالی جواب داد/اسراییل شروط اصلی مقاومت برای آتش‌بس را پذیرفت/شکست محاصره 8ساله غزه

 

گروه بین الملل–رجانیوز: جنبش مقاومت اسلامی فلسطین از توافق آتش بلندمدت با اسرائیل در غزه خبر داد.

به گزارش رجانیوز، جنبش حماس اعلام کرد این آتش بس بلندمدت است و با میانجیگری مصر صورت گرفته و این نتیجه مقاومت ملت ماست.

وزارت امور خارجه مصر در بیانیه ای اعلام کرد بر اساس توافقنامه آتش بس میان گروه های مقاومت فلسطینی و رژیم صهیونیستی، محاصره نوار غزه لغو شده است.

این آتش بس در قاهره پایتخت مصر بدست آمده و از ساعت 16 به وقت گرینویچ و 30/20 به وقت تهران به اجرا گذاشته شده است.

به گزارش پایگاه خبری?الیوم السابع?، در بیانیه وزارت خارجه مصر آمده است: ? با درخواست مصر و پذیرش دو طرف جنگ، این آتش بس از ساعت 19 به وقت قاهره آغاز شد و دو طرف متعهد شده اند به آن پایبند باشند.?

این بیانیه می افزاید: ?برای حفاظت از جان بیگناهان و پایان دادن به خونریزی ها، دو طرف فلسطینی و اسراییلی بر اساس طرح پیشنهادی مصر در سال 2014 و توافق صورت گرفته در قاهره در سال 2012 میلادی اقدام به پذیرش آتش بس کردند.?

بر اساس بیانیه وزارت امور خارجه مصر، با برقراری این آتش بس گذرگاههای میان غزه و سرزمین های اشغالی برای ورود کمک های بشردوستانه و مصالح مود نیاز برای بازسازی مناطق آسیب دیده از جنگ، بازگشایی می شود.

بیانیه می افزاید: همچنین به فلسطینیان اجازه داده می شود تا شعاع 6 مایلی دریا اقدام به ماهیگیری کنند.

به گفته وزارت خارجه مصر، مذاکرات غیرمستقیم در مورد دیگر موضوعات موردنظر طرفین در طول یک ماه پس از آغاز آتش بس انجام خواهد شد.

بنا به گزارشها، پذیرش این آتش بس از سوی طرفهای فلسطینی و صهیونیستی نیز اعلام شده و با اجرای آن، هزاران فلسطینی در نوار غزه برای ابراز شادمانی به خیابانها ریخته اند.

پیش از این خبرگزاری فرانسه به نقل از یک مسئول فلسطینی از توافق با اسرائیل بر سر آتش‌بس دائم خبر داده بود.

شبکه خبری العربیه نیز گزارش داد که مسائل مورد اختلاف بین اسرائیل و نوار غزه در حین آتش بس بررسی خواهد شد.

«اسماعیل هنیه» معاون دفتر سیاسی جنبش حماس اعلام کرد که توافق آتش بس دائم به این معنی است که محاصره نوار غزه به پایان می رسد و ما از هیئت فلسطینی خود در قاهره حمایت می‌کنیم و اطمینان داریم زیر بار فشار نمی رود.

نخست وزیر سابق فلسطین گفت: ما در آستانه دستیابی به تفاهم‌های سیاسی هستیم که پایداری ملت ما و عملکرد مقاومت را به ثمر می‌نشاند.

از سوی دیگر «موسی ابو مرزوق» عضو دفتر سیاسی حماس نیز گفت:  هم اکنون دوره مذاکرات به سر آمده و زمان رسیدن به تفاهم برای اعلام پیروزی ملت مقاوم فلسطین سر رسیده است، در این دوره مقاومت به ثمر رسیده و بهای آن پیروزی است که قرار است به زودی نقطه صفر آغازش اعلام شود و پیروزی ملت برای همیشه مسجل گردد.

«خالد البطش» یکی از رهبران جنبش جهاد اسلامی فلسطین نیز اعلام کرد: تنها چند ساعت ملت فلسطین با پایان تحریم کامل نوار غزه و پایان جنگ و آغاز آتش بس دائم فاصله دارد و به محض محقق شدن این موضوع، پیروزی ملت فلسطین رقم خواهد خورد.

?موسی ابومرزوق ? معاون دفتر سیاسی حماس در صفحه فیس بوک خود، این مذاکرات منجر به توافق را تجسم مقاومت مردم فلسطین و یک پیروزی برای مقاومت توصیف کرده است.

از سوی دیگر شبکه خبری المیادین اعلام کرد که محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان راس ساعت 7 به وقت محلی در خصوص جزئیات آتش بس پیام تلویزیونی ایراد خواهد کرد.

براساس گزارش المیادین، این توافق تجاوزات رژیم صهیونیستی به نوار غزه پایان می یابد و تمام مطالبات گروههای فلسطینی برآورده شده است.

خبرگزاری الجزیره نیز نوشت که بازگشایی گذرگاهها، بازسازی و کمک رسانی فوری غزه جزئی از توافق میان گروه‌های فلسطینی و اسرائیلی است.

این توافق همچنین شامل از سرگیری مذاکرات غیر مستقیم درباره بررسی مسائل حل نشده و باقی مانده،  یک ماه بعد از امضای آتش بس خواهد بود.

خبرگزاری فارس نیز از غزه گزارش داد که مقامات مصری امروز یک سند مشروحی را به طرف اسرائیلی تحویل داد که در آن از اعلام آتش بس بلند مدت از عصر امروز خبر داده بود و اینکه منتظر اعلام نظر همه طرف های درگیر است.

به این ترتیب بعد از 50 روز جنگ رژیم اشغالگر قدس علیه نوار غزه که سومین جنگ از سال 2007 تاکنون محسوب می شود این رژیم در نهایت به دلیل ایستادگی ملت و مقاومت فلسطینی و پس از انکه متحمل ضربات امنیتی،‌نظامی و اقتصادی متعددی شد وادار به پذیرش خواسته های مقاومت شد و شرایط گروههای فلسطینی را برای اتش بس پذیرفت. در جریان این جنگ و براساس گزارش های رسمی 2142 نفر از جمله 700 کودک شهید و نزدیک به 11 هزار نفر مجروح و معلول شدند.


+ نوشته شـــده در چهارشنبه 93/6/5ساعــت 9:21 صبح تــوسط عباس | نظر
آیا دولت گوشی برای انتفاد دارد!!!!!آدرس را اشتباه گرفته بود. قرا

بسمه تعالی

بازدید از صفحه اول
sendارسال به دوستان 
printنسخ

آدرس را اشتباه گرفته بود. قرار بود از اتوبان همت به سمت شرق تهران بیاید و به میدان امام حسین(ع) برود، یک راست به سمت غرب رفته بود و با ساعتی تاخیر تازه به کرج رسیده بود! این حکایت اغلب ما بنی‌آدم است که آدرس را اشتباه می‌گیریم یا واقعیت‌ها را جابه‌جا و نابه‌جا می‌بینیم و از مقصد و مقصود دور می‌شویم. این حکمت از صادق آل محمد علیهم‌السلام است که «العامل علی غیره بصیرهًْ کالسائر علی غیرالطریق لایزیده سُرعه السّیر الا بعدا. آن که بدون بینش عمیق عمل کند مانند حرکت‌کننده‌ای است که در غیر مسیر حرکت کند؛ سرعت او جز بر دوری‌ وی از مقصد نمی‌افزاید.» اگر جبهه خودی و دشمن درست شناسایی نشد یا پس از شناسایی مورد غفلت قرار گرفت و خط خودی و دشمن گم شد، چشم باز می‌کنی و می‌بینی به سوی دوستان شلیک کرده‌ای و به نیابت از دشمن تلفات گرفته‌ای! یا نقشه را گم کرده‌ای و وسط محاصره دشمن گرفتار شده‌ای. این، حکایت قطب‌بندی‌های سیاسی اغواکننده و غیرواقعی در میان برخی سیاستمداران و گروه‌ها است.
 نقشه راه کلی دولت پس از یک سال تجربه‌اندوزی نیازمند چه اصلاحاتی است؟ آیا اصلا نیازی به این تغییر هست یا خیر و اگر ضرورت دارد، نقطه شروع این تغییر و اصلاح از کجا باید باشد؟ این پرسش‌ها دستمایه یادداشت حاضر است اما پیش از آن سزاوار است یک دغدغه یادآوری شود. قطب‌بندی‌های انحرافی و مرزبندی‌های مجعول، اغلب بهانه و حجابی برای نشنیدن و ندیدن است. شاید هیچ تعبیری در این باره رساتر از جملات دردمندانه‌ای نباشد که یکصد و چند سال پیش ادا شده اما گویا همین حالا بیان شده است. جملات متعلق به مجتهدی وارسته است که حاضر نشد بیرق انگلیس و روس و عثمانی را بر سردر خانه خود بکوبد و سر به دار نیرنگ‌بازانی سپرد که جباریت و اختناق رضاخانی را در آستین داشتند اما پرچمدار مشروطیت و آزادی شده بود. شیخ شهید خطاب به خودی‌ها و هم‌رزمان سابق می‌گفت «ایهاالناس من به هیچ وجه منکر مجلس شورای ملی نیستم بلکه مدخلیت خود را در تاسیس این اساس بیش از همه کس می‌دانم... اختلاف میان ما و لامذهب‌هاست که منکر اسلامیت و دشمن دین حنیف‌اند... آنچه خیلی لازم است برادران بدانند و از اشتباه‌کاری خصم بی‌مروت بی‌دین تحرّز نمایند این است که چنین ارائه می‌دهند که علما دو فرقه شده‌اند و با هم حرف دینی دارند و با این اشتباه کاری، عوام بیچاره را فریب می‌دهند که یک فرقه مجلس‌خواه و دشمن استبدادند و یک فرقه ضد مجلس و دوست استبداد! لابد عوام بیچاره می‌گویند حق با آنهاست که ظلم و استبداد را نمی‌خواهند افسوس که این اشتباه با هر زبانی و به هر بیانی بخواهیم دفع شود، خصم بی‌انصاف نمی‌گذارد.»
منطق قرآن این است که «اشداء علی‌الکفار رحماء بینهم» و «اذلهًْ علی‌المومنین اعزهًْ علی‌الکافرین» باشید. وحی الهی تفاوت مومن و منافق را در این می‌داند که مومنان امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند و منافقین کار ویژه‌شان امر به منکر و نهی از معروف است! خداوند با مواخذه از مومنان می‌پرسد که «فما لکم فی‌المنافقین فئتین والله ارکسهم بما کسبوا... شما را چه شده که درباره منافقین دو گروه شده‌اید حال آن که خداوند آنها را بر اثر اعمال زشتشان وارونه کرده است و هر کس را خداوند گمراه کند هرگز راهی برای او پیدا نمی‌کنی» (آیه 88 سوره نساء). خداوند درباره منافقین می‌فرماید «هم العدو فاحذرهم قاتلهم الله... هر آینه آنان دشمن‌اند بنابراین ای پیامبر از آنان برحذر باش! خدا آنان را بکشد.» (آیه 4 سوره منافقین). بنابراین باید از خود بپرسیم کدام دگرگونی به مثابه یک درد رنج‌بار در ما پدید می‌آید که نمی‌توانیم با کفار حربی مستکبر ابرو درهم بکشیم و احیاناً لبه تندی و پرخاش و توپ و تشر را متوجه جبهه داخلی می‌کنیم؟ یا چرا برخی از ماها آن قدر که با دشمن نرم برخورد می‌کنند نمی‌توانند با منتقدان دلسوز نرمش نشان داده یا لااقل آنها را تحمل کنند؟
انصاف باید داد مسئولیت بسیار سنگینی بر دوش دولتمردان و رئیس‌جمهور قرار دارد. یک طرف توده شریف مردم قرار دارند که انقلاب اسلامی آنان را ولی‌نعمت مسئولان قرار داد و همان ولی‌نعمتان به حق توقع دارند از ضرورت‌های یک زندگی آرام و پاکیزه برخوردار باشند. و در طرف دیگر قدرت‌های زورگوی عالم که از همین ملت شریف کینه‌های بزرگ به دل دارند و می‌خواهند عرصه را بر او تنگ کنند. به دوش کشیدن بار امانت در میانه این دو جبهه و صیانت از خط مقدم حقوق و مصالح ملی، آن مسئولیت بزرگی است که بر دوش دولت محترم سنگینی می‌کند و بی‌تردید باید از چنین جایگاهی حمایت و پشتیبانی کرد. کارشکنی و سنگ‌اندازی در برابر این دولت و دولت‌های قبلی حرام آمیخته با خیانت است؛ خیانتی که مع‌الاسف جماعتی با انگیزه‌های مختلف در قبال دولت قبلی مرتکب شدند و متاسفانه برخی از اجزای همان دولت در دور باطل همین طیف آلوده افتادند و به قهقرا رفتند. در عین حال همان‌گونه که کارشکنی و اصرار بر دشمنی با دولت خیانت است، حمایت از خطاها و تحسین لغزش‌ها - و خدای نکرده انحراف‌- نیز خیانت است. تحسین و تشجیع به هنگام خروج از مسیر، جز به دورتر شدن از مقصد نمی‌انجامد و اگر چاپلوسان را استثنا کنیم، چه بسا بخشی از این تحسین و تشجیع‌ها از سر ماموریت باشد تا اهداف و مشکلات اصلی فراموش شود.
دولت فعلی را مانند هر دولت دیگری می‌شود نقد کرد اما گرانیگاه و نقطه ثقل این ضرورت، برداشته شدن حجاب‌های شنیدن نقد است. ادعا بر این نیست که تمام نقدها درست، محترمانه و مودبانه است و مو لای درز هیچ یک از انتقادها نمی‌رود. اما اولین خسارت به خود دولتمردان وارد خواهد شد اگر به اعتبار یک یا چند نقد نابه‌جا یا تند، استقراء ترتیب داده و به خطا نتیجه بگیرند که پس منتقدان را نباید دید و شنید بلکه هر از گاه یک بار باید از خجالتشان درآمد و با پرخاش و تشر به آنها، شانه از بار مسئولیت خالی کرد یا خشمی را فرو نشاند و یا گروهی از حامیان- و یا مدعیان حمایت- را به هیجان آورد. دو حکمت شریف از امیرمومنان علی علیه‌السلام است که نوع ما به آن به عنوان نقشه زندگی نیازمندیم. حضرت در نامه 66 نهج‌البلاغه خطاب به عبدالله ابن عباس فرمودند «نباید برترین چیزی که از دنیایت به آن دست می‌یابی، رسیدن به لذتی یا فرو نشاندن آتش خشمی باشد بلکه باید فرونشاندن آتش باطل یا احقاق حق باشد.» بدین معنا نوع سیاست‌های معطوف به هیجان و حب و بغض‌های ناحق راه به غیر فضیلت و انسانیت می‌برد. امام همچنین در خطبه 216 می‌فرمایند «همانا هر کس شنیدن حق یا عرضه کردن عدالت بر او سنگین آید، عمل به آن دو سنگین‌تر است. پس، از گفتن حق یا مشورت دادن به عدالت دریغ نکنید.» سعه صدر به تعبیر امیر مومنان ابزار ریاست است و نوع مسئولان ما باید به این ابزار مجهز شوند اگرنه درمی‌مانند. 
باید در مجال دیگری بحث کرد که آیا نرمش برخی دولتمردان در حوزه دیپلماسی مصداق نرمش قهرمانانه بود یا نبود اما با فرض که تماما قهرمانانه بود امروز هیچ کس تردیدی ندارد این تعامل با شیطان بزرگ- حتی به قیمت برخی رفتارهای نابه‌جا- به نتیجه نرسید و به اعتبار تفرعن استکبار آمریکا به بن‌بست ختم شد. اکنون چه باید کرد؟ آیا این مسیر را نباید اصلاح کرد؟ یا باید مانند برخی نسخه‌های انحرافی آن قدر کوتاه آمد که دل جنایتکاران آمریکایی نرم شود؟ آن وقت از آن نسخه‌پیچ‌های بدخواه دولت- اما متظاهر به طرفداری- باید پرسید چنین نسخه‌ای کجای عالم جواب داد، در فلسطین عرفات یا لیبی و یا حتی شوروی که تنش‌زدایی از زمان بحران موشکی به بعد مانع شبیخون آمریکایی‌ها در ماجرای فروپاشی شوروی و سپس آشوب‌های زنجیره‌ای اوکراین و گرجستان نشد؟! هم منتقدان مسئولیت دارند رعایت حال دولت را بکنند و برای اصلاح مسیر زبان به سرزنش و ملامت نگشایند و هم دولت مسئول است که با عزت تمام به دوست و دشمن اعلام کند ما حسن ظن به خرج دادیم و انعطاف نشان دادیم اما معلوم شد مستکبران زبان تعامل و تفاهم و تنش‌زدایی نمی‌فهمند. حتی اگر مستکبران دست به صلح و دوستی نیز دراز می‌کردند حق نداشتیم به آنان حسن ظن داشته باشیم، چه رسد به اینکه ادبیات آنها مصداق «قد بدت البغضاء من افواههم و ما تخفی صدورهم اکبر» شد. به بیان امیر مومنان حتی بعد از صلح نیز «به تمامی از دشمن برحذر باش که همانا دشمن چه بسا نزدیک می‌شود تا غافلگیر کند. پس احتیاط  پیشه کن و دوراندیشی پیشه کن و در این زمینه حسن ظن را متهم ساز.» (نامه 53 نهج‌البلاغه)
حوزه فرهنگ و سیاست و اقتصاد نیز نمی‌تواند از این ارزیابی و بازنگری در نقشه کلی بی‌نیاز باشد. نه هر مدعی حمایتی، دوست دولت می‌باشد و نه هر منتقدی، دشمن است. اینکه بگوییم منتقدان ترسو و بزدل هستند و به جهنم که می‌لرزند و حتی صدای برخی حامیان نیز به اعتراض بلند شود، آن قدر دغدغه‌برانگیز نیست که پس از شنیدن انتقادها بگوییم «به دوستان و اعضای دولت می‌گوییم بعضی اوقات باید شرایطی پیش بیاید تا همه هر چه در دل دارند بیرون بریزند و در چنین شرایطی می‌توان رسانه‌ها، یاران ضعیف و قوی، موافقین و مخالفین واقعی را بهتر شناخت.» این تلقی دوم گارد دولت را به سمت تملق و حمایت به هر قیمت باز می‌کند و به همان میزان عرصه را بر منتقدان که هیچ حتی برای دوستان نقاد و صاحب‌نظر تنگ می‌نماید. چنین قبض و بسط معکوسی معمولا راهزن صاحب‌منصبان و خواص در مسیر حق و مصلحت شده است.
رئیس‌جمهور محترم در گذشته بر دغدغه‌های ارزشمندی انگشت تاکید گذاشته است؛ چه آنجا که فتنه‌گران و آشوب‌طلبان را اوباش و مزدوران حقیر استکبار برشمرد و چه آن زمان- سال 81- که از موضع دبیر شورای عالی امنیت ملی نسبت به برخی اتفاقات در وزارت نفت از جمله قرارداد 25 ساله کرسنت ابراز نگرانی کرد. اکنون پرسش این است که آیا متهمان آن جرم‌های بزرگ توبه کرده‌اند که در مصدر برخی امور قرار گرفته‌اند؟ اگر آقای روحانی به درستی در سال 81 به رئیس‌جمهور وقت هشدار داد که در قرارداد کرسنت «حقوق ایرانیان نادیده گرفته شده و سالیان دراز گرفتار آن خواهیم بود و قیمت تعیین شده بسیار پایین است... از یک سال پیش وزیر نفت پاسخی به سوالات مطرح شده نمی‌دهد» آیا امروز نباید نگران باشیم که عاملان این بی‌قانونی و کم‌فروشی در وزارت نفت چه می‌کنند؟ یا اگر گفتیم دولت به رای نمایندگان در استیضاح وزیر علوم احترام می‌گذارد، پس از آن مسئولان دولت حق دارند بگویند راه وزیر معزول را ادامه می‌دهیم حتی اگر 10 وزیر دیگر برکنار شود؟! در این میان به عنوان فقط یک مثال از ده‌ها کوتاهی، تکلیف خانواده آن چند دختر دانشجو چه می‌شود که فرزندشان به خاطر دست‌درازی یک استاد بی‌شخصیت دست به خودکشی زدند و حالا می‌بینند همان استادنمای منحط به اعتبار خط‌کشی‌های مجعول سیاسی، سرکار خود برگشته است؟ یا مثلا می‌شود آبروی 3هزار بورسیه را قربانی مطامع سیاسی و باج‌خواهی از مجلس کرد و بعد گفت آمار متخلفان 1500 بلکه 800 نفر است و پس از آن هم معلوم شود برخی مسئولان وزارت علوم یک نوچه رسانه‌ای را برای تسویه حساب سیاسی به بازی گرفته‌اند. حتی اگر 10، 20 یا 50 نفر در ماجرای بورسیه تخلف کرده بودند- که در آن صورت باید تک‌تک‌شان را رسوا کرد و تعجب این است که چرا معرفی نمی‌شوند- آیا مسئولان ذیربط مجاز بودند با حیثیت 3‌هزار بورسیه ارشد بازی کنند؟ و بالاخره اینکه آیا دولتمردان پس از یک سال حق دارند به جای ارائه کارنامه و صورت حساب «هزینه- خدمات» مدعی افشاگری شوند و در این مقام نیز فقط تهمت حواله کنند و بدین ترتیب خیال کنند دهان منتقدان را می‌بندند؟! آنگاه با این آدرس غلط 3 سال بعد دولت محترم در کدام ایستگاه ایستاده است؟


+ نوشته شـــده در سه شنبه 93/6/4ساعــت 11:40 صبح تــوسط عباس | نظر
4 پیام ایران از سرنگونی پهپاد اسرائیلی نویسنده سرشناس عرب طی مقا
بسمه تعالی
ا
4 پیام ایران از سرنگونی پهپاد اسرائیلی

 

نویسنده سرشناس عرب طی مقاله‌ای نوشت که سرنگونی پهپاد اسرائیلی توسط سپاه پاسداران ایران تحول مهمی در سایه التهابات خاورمیانه است.

به گزارش تسنیم, "عبدالباری عطوان" نویسنده و کارشناس برجسته عرب طی مقاله جدیدی در روزنامه الرأی الیوم به بررسی سرنگونی پهپاد جاسوسی رژیم صهیونیستی نزدیک سایت هسته‌ای نطنز توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پرداخت.
 
وی در این مقاله نوشت که سرنگونی هواپیمای جاسوسی بدون سرنشین اسرائیلی که قصد داشت به تاسیسات هسته‌ای نطنز نزدیک شود تحول خیلی مهمی در سایه التهابی است که در بخش عمده‌ای از خاورمیانه جریان دارد، به‌خصوص که تهاجم اسرائیل علیه نوار غزه همچنان ادامه دارد.
 
اقدام اسرائیل در ارسال این هواپیما از نوع "هرمس" که رادار گریز بوده این پیام را به سران ایران و جامعه بین‌الملل ارسال کرد که سایت‌های هسته‌ای ایران همچنان تهدید بزرگی برای اسرائیل، امنیت و موجودیت آن است.
 
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران در بیانیه خود که اعلام کرده بود این هواپیما را با موشک زمین به هوا سرنگون کرده، تاکید کرده که این هواپیما از کشور سومی به پرواز درآمده است البته هویت یا اسم این کشور یا اینکه عربی یا غیر عربی بوده را مشخص نکرد. حتی اگر این پهپاد از پایگاهی هوایی در فلسطین اشغالی به پرواز درآمده، بدان معناست که پیش از رسیدن به ایران از حریم هوایی کشورهای عربی نظیر اردن، عربستان سعودی یا عراق عبور کرده است.
 
در سرمقاله این روزنامه آمده است: سوالی که هم اکنون مطرح است تنها هویت کشور سومی که ایران اعلام کرده از آن به پرواز در آمده نیست بلکه حریم هوایی است که این هواپیما از حریم هوایی آنها عبور کرده و آیا این کشورها توانسته‌اند که این هواپیما را ردیابی کنند و به آن اجازه عبور داده یا آنکه به دلیل عدم وجود فناوری مورد نیاز، نتوانسته‌اند که آن را ردیابی کنند.
 
هواپیماهای اسرائیلی که در سال 1981 از پایگاه‌های اسرائیلی به پرواز در آمدند تا نیروگاه هسته‌ای عراق را بمباران کنند از حریم هوایی اردن عبور کردند و مقامات اردن اعلام کردند که نتوانسته بودند که این هواپیماها را ردیابی کنند و چه بسا این موضوع نیز برای بار دوم درباره این هواپیمای جاسوسی روی داده باشد.
 
در این مقاله آمده است: مقامات ایران با اعلام سرنگونی این هواپیما و نشان دادن بخش‌هایی از آن در برابر دوربین‌ها و تاکید ایران بر اینکه گروهی از کارشناسان را برای بررسی بقایای این هواپیما در راستای استفاده از معلومات ذخیره شده در حافظه‌اش، طریقه کارکرد آن و دوربین‌هایش، تشکیل خواهد داد، چندین پیام دارد که در ادامه به آنها اشاره می شود.
 
پیام نخست: ایران به اسرائیل نشان داد که فناوری مورد نیاز برای سرنگونی هواپیماهای جاسوسی را داشته و ایران در این زمینه از نظر نظامی و فنی جلوتر است.
 
پیام دوم: ایران که از گروه‌های مقاومت در نوار غزه از طریق فناوری ساخت موشک و دیگر ابزارهای نظامی حمایت کرده، حمایت‌های خود را افزایش خواهد داد و حتی بیشتر از آن، نه تنها در نوار غزه بلکه در کرانه باختری نیز اقدامات خود را ادامه خواهد داد. همانطور که "علی حاجی‌زاده" فرمانده هوافضای سپاه پاسداران نیز فراتر از این موضوع را مطرح کرد و گفت که هرگونه حق واکنش در این زمینه را برای خود محفوظ می‌داریم.
 
پیام سوم: این پیام به دوستان اسرائیل در کشورهای عربی همجوار است و ایران می‌خواهد بگوید که به خوبی از همکاری میان این کشورها با اسرائیل آگاه بوده همانطور که مکانی که این هواپیما از آن به پرواز در آمده را نیز می‌داند. البته "بنیامین نتانیاهو" نخست وزیر اسرائیل 4 روز پیش در کنفرانس خبری به این موضوع "افتخار" کرد که حماس فقط از حمایت سه کشور ایران، ترکیه و قطر برخوردار است و بقیه کشورهای عربی موضعی منفی نسبت به آن داشته و با اسرائیل همدردی کرده و با آن همکاری می‌کنند.
 
پیام چهارم: این پیام به گروه‌های مقاوم فلسطینی در برابر حمله اسرائیل به نوار غزه است که طی آن تلاش دارد روحیه گروه‌های مقاومت در برابر این حمله را افزایش داده و تاکید دارد که گروه‌های مقاومت می‌توانند به همپیمانان خود در ایران اعتماد کنند.
 
هواپیمای جاسوسی اسرائیلی منعکس کننده نگرانی اسرائیل از نفش فزاینده ایران در منطقه است که حول محور مقاومت چه در فلسطین اشغالی یا جنوب لبنان می‌چرخد و این تاکید را دارد که سرانجام اولویت اسرائیل همچنان تلاش برای نابودی تاسیسات و نیروگاه هسته‌ای ایران است.
 
موضوع مورد تاکید این است که نگرانی اسرائیل نه تنها پس از سرنگونی این پهپاد توسط موشک ایرانی افزایش خواهد یافت بلکه این سرنگونی همزمان بود با رونمایی از دو پهپاد ایرانی جدید و دو موشک جدید که اولی "قدیر" نام داشته و برد آن چه از زمین به دریا و چه از دریا به دریا 300 کیلومتر بوده است و موشک دوم نیز "النصر البصیر" نام داشته که برد آن اعلام نشده و سر این موشک به اشعه ما دون قرمز مجهز است و چه بسا گروه‌های مقاومت در لبنان و غزه به این موشک‌ها دست یابند.

+ نوشته شـــده در سه شنبه 93/6/4ساعــت 10:15 صبح تــوسط عباس | نظر
<      1   2